Er zijn van die blogs….

Er zijn van die blogs…

Karin Timm mag dan een beroepsgedeformeerde zijn, zoals ze zichzelf noemt in haar recente blog “Er zijn van die dagen” in de WCS Nieuwsbrief. Maar dat betekent nog niet dat ze per se een hoge pet op heeft van de andere beroepsgenoten die in hetzelfde veld – de wondzorg – actief zijn. In die blog heft ze een beschuldigend vingertje op tegen iedereen die in die wondzorg niet gericht is op samenwerking met elkaar, maar op puur zelfbelang. Ze verzucht dat er van die dagen zijn waarop ze het liefst een andere baan zou accepteren, ver weg van de (wond)zorg, waarin het blijkbaar gemeengoed is om elkaar het licht in de ogen niet te gunnen.
Stellen dat dit in ons mooie vakgebied de norm is, is een zeer ernstige beschuldiging, dat zal Karin Timm zelf ook wel begrijpen. En misschien verklaart dit ook wel waarom ze het niet aandurft om het achterste van haar tong te laten zien door met concrete voorbeelden te komen van die ellendelingen die niet alleen haar dag, maar ook de ontwikkelingen in de wondzorg verpesten.

Niemand hoeft zich dus aangesproken te voelen. Of: iedereen mag zich aangesproken voelen. Want zo lang ze die namen niet noemt, zit iederéén in het verdachtenbankje. En laten we wel wezen, dat zijn nogal wat partijen. Er zijn immers behoorlijk veel samenwerkingsverbanden in de wondzorg en er ontstaan ook steeds meer nieuwe. Denk bijvoorbeeld aan wat Topzorg Noord Nederland doet, of Da Vinci, Buurtzorg, Omring en Westfries Gasthuis, of denk aan de huisarts initiatieven in Dokkum, waarover werd geschreven in het meest recente nummer van NTVW Zijn dat allemaal partijen die uit zijn op eigen belang en die elkaar het licht in de ogen niet gunnen? Ik zou het toch echt niet durven stellen. Wij waren juist enthousiast verrast dat wij door de redactie van het WCS Nieuws gevraagd zijn voor een interview (waarop wij positief gereageerd hebben) over ons initiatief om met ambulante units de tweedelijns wonddiagnostiek naar de eerste lijn te halen. QualityZorg werkt – onder andere hiervoor – samen met heel veel (thuiszorg)organisaties, zoals Buurtzorg, Zorgbrug, Vierstroom en Wondzorg Zeeland, om hen te faciliteren om goede wondzorg te bieden of dit samen met hen te doen. Het hele idee van die ambulante units is er juist op gericht om collega organisaties te ondersteunen in het verbeteren van de kwaliteit van de wondzorg.

Uitgestoken hand

Kortom: in de wondzorg stikt het juist van de voorbeelden van partijen die uitstekend met elkaar samenwerken. Niet om over de rug van de patiënt heen met een hooivork het geld binnen te harken, maar juist om de wondzorg te verbeteren en dus geld te besparen voor de zorg in Nederland.
Misschien staat Karin Timm te ver van de werkvloer af om deze voorbeelden te kennen. Misschien ook heeft ze het te druk met andere belangrijke (neven)taken. Of zou het probleem juist zijn dat al die partijen geen zin hebben om met haar samen te werken, omdat die platte beschuldiging van elkaar het licht in de ogen niet gunnen hen een nare smaak in de mond geeft? Ik weet het niet. Wel weet ik – heel zeker – dat er weinig partijen zullen zijn in de wondzorg die zich herkennen in het negatieve beeld dat zij schetst. Een goed bedoeld advies daarom ter overweging voor Karin Timm: sta er eens bij stil dat je in een samenwerking met anderen alleen kunt vermenigvuldigen als je bereid bent om zelf te delen. De bereidheid tonen om dit te doen begint met een uitgestoken hand, niet met een opgestoken vingertje.

Kok van der Meij

Blog Karin Timm “Er zijn van die dagen”